कविता : ” आमा “

दीपक जीएम ” आर्जव “

Buddha International Hospital

आमा ! कंहा गयौं मलाई एक्लो छोडी

Advertise with us

यो बिरानो सहरमा किन बनायौ बेवारिसे ।

जीवनका प्रत्येक पाइलाहरुमा साथ दिन्छु भन्थ्यौ

तर आज अन्जान सरी गयौं सबै नाता तोडी ।।

आमा ! जन्मायौ हुर्कायौ दस धारा दुध पिलायौ

ताते-ताते गराउँदै यो धर्तीमा जीउन सिकायौ ।

जीवनका हरेक मोडमा साथ दिने बाचा गरेको थियौ

तर आज किन मलाई पलभर मै बिरानो बनायौ ।।

आमा ! सुन न मलाई तिम्रो सार्है सम्झना आउँछ

घरी-घरी तिम्रो यादले मलाई रुन मन लाउँछ ।

घर जान्छु ,सबैले मलाई बेवास्ता गरे झै लाग्छ

अनि तिम्रो कमी महसुस हुन्छ आमा ! रुंदै मनलाई बहलाउछु ।।

आमा ! थाहा छ कुनै दिन छैन त्यस्तो मैले तिमीलाई नसम्झिएको

कुनै रात छैन त्यस्तो मैले तिमीलाई सम्झेर नरोएको ।

दिनहरु त जसोतसो कटी नै रहेको छ

तर आमा ! यी काला रातहरुलाई म के गरु ,जसले मलाई पल-पल आभाष गराउँछ की म कतिसम्म एक्लो छु ।।

आमा ! के मलाई तिमीसँगै तिम्रो संसारमा लैजान्छौ

के मलाई आफ्नो न्यानो अंगालोमा कहिले नछुट्टिने गरी टास्छौ ।

मिल्छ भने यो पापी संसारबाट मलाई मुक्त गराई देउ

तिमी बिनाको यी अँध्यारा वर्ष त कटे,

हे भगवान म माथी यति उपकार गर मेरो जीवनको दियो निभाई देऊ ।।